Homepage van Johan Fredriks

Hockenheim

Afgelopen weekend was het weer zover, de eerste wedstrijd van het seizoen stond op het programma. In tegenstelling tot de normale opbouw van de ONK-weeekenden werden nu de wedstrijd en de kwalificatietrainingen op een dag verreden. Dit zou op zaterdag gebeuren. Op vrijdag was er wel de mogelijkheid om vrije trainingen te rijden en deze mogelijkheid hebben we met beide handen aangegrepen. Het was namelijk nog maar de tweede keer dat ik met de Triumph zou gaan rijden en we hadden nog het nodige uit te proberen. Dit gold voor zowel de veringafstelling, de rijhoogte en mijn rijstijl voor toch een totaal andere motor als een viercilinder superbike.

De eerste vrije training was erg wennen, de baan was ontzettend kort met rondetijden van rond de 1:10 en veel langzame, korte bochten. Ook was het vrij glad. We hadden een nieuwe achterband gemonteerd voor deze training en deze is in deze training ook helemaal opgegaan, wat een signaal is dat de vering nog flink verkeerd stond.. De tweede training ging het al wat beter, maar nog steeds blijkt dat we eigenlijk meer tijd nodig hebben om veel dingen uit te proberen.

De zaterdag begon, zoals voorspeld, met veel regen. Doordat het zo'n kort circuit is, en het met droog weer al vrij glad was, verwachtte ik dat het in de regen al helemaal glad zou zijn. Dit bleek ook zo te zijn, maar toch ging het rijden voor mij heel goed in de regen. Ik ben altijd wel een fan van rijden in de regen, maar de Triumph komt in dit week al helemaal tot zijn recht! Doordat hij onderuit heel soepel is en een constante vermogensafgave heeft, kun je heel gecontroleerd op het gas gaan, waardoor je eerder en harder kunt accelereren. Ook het makkelijke sturen is dan bij de kortere bochten ideaal. Het was alleen wel heel erg druk op de baan, want we reden met 44 man op een baan met rondetijden van dik een minuut (uiteraard niet in de regen dan). Hierdoor ben je continu bezig met inhalen. De uitslag van de training was veel belovend: 8e van de 44.
Helaas was het de tweede training al een stuk droger, de baan was nog wel nat, maar hier en daar was er een droog spoor (vooral met het aanremmen). Juist onder die omstandigheden merk je hoe vervelend het is als het zo druk is onder de baan, want je remt niet zomaar iemand eruit terwijl je zelf op het natte gedeelte moet remmen en die ander op het drogere spoor zit. Met de Triumph moet je het vooral hebben van een hogere bochtensnelheid en vroeg op het gas gaan. De viercilinders hebben rechtuit toch wat meer power en als er dan een coureur op zit die erg laat remt, maar een lage bochtensnelheid heeft, kom je er onder die omstandigheden heel moeilijk voorbij. Ik heb dan ook geprobeerd om me af en toe af te laten zakken, zodat ik even alleen kon rijden, maar daar was het gewoon veel te druk voor. Helaas heb ik hierdoor geen een fatsoenlijke ronde kunnen rijden, met als gevolg dat ik deze training als 25e moest afsluiten..
Ik had het het liefste gezien dat het weer flink zou gaan regenen, maar jammer genoeg zou het helemaal droog zijn voor de wedstrijd. In de regen zou ik voor mijn eigen gevoel een goede kans maken om voorin mee te rijden, maar op het droge hebben we nog het nadeel dat we wat meer aan de afstelling en mijn rijstijl moeten werken. Deze verwachting bleek ook uit te komen, want ik kwam niet verder dan een 21e plaats. Aan het begin heb ik nog wat gevechten gehad, maar tegen de tijd dat je je hebt losgevochten zijn de rijders voor je net te ver weg om het gaatje dicht te rijden. Een ding is wel zeker: de motor heeft heel veel potentieel. Hij stuurt en remt als een tierelier, maar je moet hiervoor wel je lijnen erg aanpassen om het optimaal te benutten. Verder moeten we de vering nog wat anders zetten, zodat de banden langer meegaan en je meer grip hebt. Het goede nieuws is dat ik de donderdag voor de volgende wedstrijd een endurance rijd met Ronald van Liere. Dit is heel goed voor het ritme en dat neem ik dan weer mee naar de wedstrijd.
Met vriendelijke groet!
Johan

NÃ¼rburgring

Na een lange reeks van wedstrijden op stratencircuits, was er nu weer een wedstrijd op een permanent circuit. Dit was op het mooie circuit van de Nürburgring op 22 en 23 juni. Het was een evenement waarbij zowel wedstrijden voor het Nederlands als het Duits kampioenschap werden verreden. Er was ook de mogelijkheid om voor zowel het Duits kampioenschap (IDM) als het ONK in te schrijven, maar de kosten van het IDM waren dusdanig hoog dat we hiervan hebben afgezien. Het was echter wel zo dat er een paar vrije trainingssessies extra waren bij het IDM en aangezien de meeste ONK-rijders ook met het IDM meereden was dit voor ons een nadeel.

De eerste kwalificatie begon droog, maar we zagen de spreekwoordelijke bui al hangen. De eerste paar rondjes moet je toch weer even wennen, daar de andere jongens meteen gas konden geven omdat ze er al een paar trainingen op hadden zitten. Het begon de 2e ronde al te spetteren en niet veel later kwam het met bakken uit de hemel. Hierdoor heb ik uberhaupt geen fatsoenlijke tijd kunnen rijden in vergelijking met de meeste andere rijders. Het vervelende was ook dat we deze vrijdag gelijk de eerste kwalificatie hadden en dat de tweede kwalificatie de volgende dag was, en dat was op dezelfde dag als waarop de wedstrijd verreden zou worden. Bovendien zou de tweede kwalificatie om 8:30 verreden worden.. En aangezien het weer het hele weekend al zeer wisselend was, was de kans op een natte baan heel groot, en dus de kans klein om mijn tijd te verbeteren, laat staan uberhaupt een goede set up voor een droge baan te vinden.
De tweede kwalificatie bleek inderdaad op een natte baan te zijn.. Op zich ging het rijden wel lekker, ik moest nog altijd een beetje aan de baan wennen en het was ook weer de eerste keer in de regen. Helaas ging het na een paar rondjes al mis; bij het uitkomen van de bocht voor start/finish liep mijn suzuki in elkaar.. De kleppensteel bleek gebroken te zijn, en dan is gelijk een groot gedeelte van je blok kapot. Het was dus niet meer mogelijk om de schade nog te repareren voor de wedstrijd, aangezien die al dezelfde dag werd verreden.
Dus voor ons was het inpakken en weer naar huis. Jammer, want deze baan had mij absoluut gelegen, ik hou altijd van de circuits met snelle bochten. In 2002 heb ik er al een keer met de 125 bij het IDM gereden, en dit ging zeer goed. Met de tijden die ik toen reed, had ik nu nog top 10 bij het IDM gereden!
De volgende wedstrijd is 15 juli in Assen. Op dit moment wordt de schade opgelapt en we hopen 9 juli op Croix te kunnen trainen met de Suzuki.
Groetjes, Johan

hengelo 2007 ONK en 3landencup

Een maand na de seizoensopener was het weer zover, de tweede race voor het ONK stond op het programma. Dit keer was het het mooie stratencircuit van Hengelo. Ik doe dit jaar weer mee met de drie landencup, dus dat betekende een druk weekend, maar het voordeel is dat je dubbel zoveel kunt trainen en dus veel meer aan de motor kunt proberen te veranderen. Het nadeel is dat het -zeker op zo'n baan- heel vermoeiend is.
Voorgaande jaren was het vaak heel slecht weer in Hengelo, en omdat het rennerskwartier onverhard is (in 2008 is het als het goed is verhard) gaf dat altijd een enorme baggerpoel.
Gelukkig zou het dit weekend heel mooi weer zijn.

We hadden op de zaterdag een extra vrije training om de baan te verkennen, voor mij waren dat er dus 2 omdat ik 2 klassen reed. De eerste was al om 8:35 en je kon goed merken dat de baan nog wat kouder was, hier en daar brak spontaan de achterkant weg. Deze trainingen reed ik op oude banden. Voor de eerste kwalificatie hadden we er slicks onder gelegd. Helaas werd de motor meteen veel instabieler, en tijdens de training konden we dat alleen een beetje tegengaan door de stuurdemper strakker te zetten. Maar daardoor ging de motor meteen een stuk zwaarder sturen. Voor de tweede training (1e vd 3 landencup) hebben we een iets lagere band geprobeerd die tevens een profielband is. Hierdoor werd ie al wat stabieler maar nog steeds niet optimaal. Het gevolg was dat ik steeds als de motor begon te slaan, het stuur krampachtig moest vasthouden en dat kostte enorm veel energie, en dat had je toch al niet teveel over met dat vele extreme remmen. We lieten de motor zo staan voor de kwalificatie van de superbikes, want we hadden amper tijd om er nog wat aan te veranderen. Bij de superbikes reed ik een 22e tijd en daar was ik niet tevreden mee. De tijd zelf viel ook een beetje tegen. Voor de 2e kwalificatie van de 3 landencup hebben we nog wat aan de rijhoogte veranderd en wat aan de achterschokbreker, want hij stuurde en te zwaar en was instabiel. Dit bleek een vooruitgang, want nu stuurde de motor een stuk lichter (wat belangrijk was voor bij de snelle slingers) en hij bleef een stuk rustiger, waardoor het fysiek tenminste een beetje vol te houden was. Ik kon zo al vrij gemakkelijk onder de daarvoor gereden tijden komen en plaatste mij als 6e bij de 3landencup, met deze tijd had ik 16e gestaan bij de superbikes (waar we een vrij vol veld hebben, en de startpositie dus alleen maar belangrijker is).

De zondag hadden we vrij vroeg de warming-ups op het programma staan, en bij de eerste kon ik ook weer goed merken dat de baan nog koud was. Desalniettemin ging het vrij lekker en reed ik bij de drielanden cup een 3e tijd en bij de superbikes een 13e.
Dan de eerste manche van de drielandencup. Deze wedstrijd zou 14 ronden duren. Mijn start was matig, maar ik kon de kopgroep nog wel redelijk bijhouden de eerste paar ronden. Toen maakte ik een foutje en passeerde ook Stefan Scholten mij en moest ik ze even laten gaan. Ik ging me nu op Scholten richten en kon zo samen met hem weer terug naar de jongens rijden die in gevecht lagen voor de 2e tm de 5e plaats. Helaas ging dit maar tot halverwege de race goed, want toen voelde ik nog heel goed aan mijn schouders en armen dat ik compleet verzuurd was (voornamelijk nog van de dag ervoor, om het slaan te compenseren). Ik 'trok' het ook niet meer om het tempo vol te houden, en ging ong. 1,5 seconde langzamer per ronde. Toch heb ik mijn 7e plaats mooi vast weten te houden en hier was ik ook tevreden mee.
Voor de tweede manche heb ik nog een goede schoudermassage gehad van tante Wilma en ome Ron. Dit keer had ik een hele goede start en ik kwam als 5e de eerste bocht door. Ik werd in het gedrang nog even gepasseerd door Stefan Demeulemeester, maar die kon ik later die ronde weer terugpakken. Nu kon ik me bemoeien met het gevecht wat ging om de 2e tm de 5e plaats. Ik kon de aansluiting goed vasthouden, en ik kon merken dat de massage goed geholpen heeft. Ik reed nu naar Patrick Quintens toe en probeerde hier en daar al te prikken. Bij de laatste linkse bocht voor de molenbocht kon ik hem er naast zetten, maar hij had een hele wijde lijn en hield hem ook helemaal rechts met aanremmen voor de molenbocht (wat een bocht naar rechts is). Ik remde al zo laat, dat ik hem niet meer kon ontwijken en ik maakte een touche met hem (waarvoor nog excuses). Hierdoor moest ik wijd, en verloor de aansluiting. Ik kon dit gaatje niet meer dicht rijden en begon wederom mijn schouders te voelen (het is extreem veel remwerk in hengelo, en steeds van +- 250 naar 40 en weer terug). Bij het schrijven van dit verslag (dinsdag na het raceweekend) voel ik nog steeds een behoorlijke spierpijn in mijn schouders. Anyway, ik kon wel royaal mijn 6e plaats behouden en ook hier ben ik tevreden mee!
Dan de belangrijkste wedstrijd voor mij, die van de Superbikes. Ik moest vanaf de 22e plaats vertrekken, maar wist adhv eerder gereden rondetijden dat ik een stuk verder naar voren moest kunnen komen. Ik ging voor niks minder dan punten. Mijn start was wel ok, alleen het 'opgesloten' worden in de eerste bocht is altijd onvermijdelijk, en er was nog een valpartij vlak voor mij. De eerste ronde is er dan altijd een van veel rare lijnen rijden en elkaar in de weg rijden. Uiteraard moet je dan zsm voorbij degene die net iets langzamer zijn dan jij, anders mis je de aansluiting en dat gat rij je niet meer dicht. Ik kwam als iets van 18e de eerste ronde door, ik wist na een kortstondig gevecht nog 3 rijders in te halen en de jacht was geopend naar degene die 14e lag, want die had een gaatje. Helaas mocht het allemaal niet zo zijn, want in de 4e ronde voelde ik bij het aanremmen dat mijn motor van achteren inzakte. Toen ik iets van richting veranderde om de bocht te kunnenhalen, kreeg ik gelijk het idee dat ik een lekke band had. Ik kon mijn motor nog net houden en parkeerde hem net na de bacopost van die bocht. Ik keek er eens goed naar en het leek er sterk op dat mijn achterschokbreker was afgebroken. Ik kon in ieder geval niet meer doorrijden. Een schrale troost was dat ik nog een pilsje kreeg van wat mensen uit het publiek..
Bij nader inzien bleek de achterschokbreker niet gebroken te zijn, maar de spindel is er op de een of andere manier uitgefloept. En we zijn nog bezig te achterhalen wat de precieze oorzaak hiervan is.
Helaas een DNFje, het was verder tot die 4e ronde en superrace en ik had er een mooi resultaat van kunnen maken!
Maar het blijft een technische sport en dan kan zoiets gebeuren.
De volgende race is die van Eemshaven over een kleine 2 weken.
Groetjes! Johan

trainingsdag assen

Begin vorige week kwam ik erachter dat er gelegenheid was te trainen op Assen. Omdat wij nog veel moesten uitproberen, en omdat we ook vaker dit jaar op Assen zullen rijden, grepen we deze kans met beide handen aan. Echter, door de geluidslimiet moesten we wel met een dikke demper rijden met DB killer, wat op zich verder geen probleem is.

Dinsdagavond zijn we (mijn vader, Wilfried en ik) richting Assen gegaan, want we moesten ons al melden om 7:30. Het was nog enigszins koud, en ook de eerste training (om 9uur) kon ik goed merken dat de baan nog vrij koud was. Ook kon ik goed merken dat de motor amper geluid produceerde, ik hoorde alleen nog de wind! Desalniettemin werd ik na de training omgeroepen om me te melden, ik zou teveel geluid hebben gemaakt! (overigens was ik niet de enige, het leek of iedereen boven de limiet zat).
Probleem is alleen dat we de motor onmogelijk stiller konden krijgen dan dat hij al was, en je maar 1 waarschuwing kreeg, en na nog een keer boven de limiet mocht je zonder discussie naar huis. Dus toen hebben we maar wat geluidsdempend materiaal in de inlaat geplakt, en ik heb aan iemand gevraagd waar de geluidspaal stond. Het was nu dus zaak om zo stil mogelijk voorbij de paal te komen (dus absoluut niet met zijn 2en, of vol gas). En we waren er toch meer om dingen uit te proberen en niet voor een rondetijd.
De tweede training ging ik dan ook de bocht voor de plaats waar de geluidspaal staat zsm naar zijn zesde versnelling, dan even een tijdje van het gas af, uit laten rollen, en dan weer vol open. Niks geen klachten meer na de training Ze maken mij de pis niet lauw!
De derde training viel voor ons letterlijk in het water door een buitje. Verder heb ik veel kunnen uitproberen, en de motor stuurt nu tig keer beter! Hadden we deze set up maar gehad tijdens de eerste wedstrijd..!
En de laatste training ben ik gewoon vol gas langs de geluidspaal gegaan (zoals ook een Vlaamse collega-coureur vooraf had gezegd dat hij zou doen, incl wegwerpgebaar ) En jahoor, blijkbaar had ik (achteraf) ook die sessie teveel geluid gemaakt. Maar het probleem is gewoon dat als je met meerderen voorbij de paal rijdt, je al heel snel teveel lawaai maakt.
Het baart mij overigens wel zorgen dat ze op Assen zoveel strenger zijn geworden, mensen worden met standaard-dempers van de baan gestuurd. Wij zijn dan aan het testen, maar iemand die voor zijn/haar plezier komt, komt de volgende keer misschien niet meer. En dat terwijl het om een zeer kleine groep in een wijk schijnt te gaan, die klagen (andere bewoners van die wijk beweren dat er niks te horen is van het circuit). Maar hier lijdt wel de hele racerij in Nederland onder. Ik denk dat hier wat aan gedaan moet worden, anders is Assen het nieuwe Zandvoort en wordt er niet meer gereden.
In ieder geval heb ik nu wel aardig wat vertrouwen voor de wedstrijd in Hengelo (Gld.)
Groeten, Johan

paasraces assen 2007

Er was dit weekend weer de eerste wedstrijd voor het ONK, te Assen. Er hadden zich enorm veel rijders aangemeld, waaronder veel Duitsers, Belgen en Zwitsers. We zouden gaan trainen met 54 man tegelijk. Helaas hadden wij nog geen meters op Assen gemaakt, en sowieso hadden we niet echt een basis kunnen vinden door het slechte weer in Ledenon.

In de eerste training ging het allemaal matig, want de motor sloeg heel erg van voren en hij stuurde behoorlijk zwaar. Hierdoor kon ik niet agressief op het gas gaan, en het rijden was bijna niet vol te houden vanwege het zware insturen en het gespannen vasthouden van het stuur. Toch stond ik ondanks een tegenvallende tijd op de 31e plaats, en dat terwijl het behoorlijk druk was.

De tweede training hadden we andere banden geprobeerd (ook slicks, maar dan andere), en we hadden de motor flink op zijn kop gezet. Eigenlijk is het niet ideaal om meerdere dingen tegelijk te proberen, maar omdat we nog zoveel moesten uitzoeken en zo weinig tijd hadden, moest het wel. Helaas pakte het verkeerd uit, want hij stuurde radicaal anders. Het slaan was er welliswaar uit, maar hij was zeer instabiel, hij stond duidelijk teveel op zijn kop. Hierdoor had ik gripverlies en ik moest overal aanzienlijk vroeger remmen omdat anders de achterkant in de lucht kwam en hij van voren veel te ver onderin zat. Doch kon ik bij de korte bochtjes (waar ik het normaal erg verlies) veel meters pakken tov andere rijders. En zeker voor het inhalen is dit ideaal, want op Assen zijn het tegenwoordig vooral korte draaibochten en minder het snelle werk en het late remwerk. Verder was het een vrij chaotische training, want we hadden tot twee keer toe een rode vlag (vrij kort achter elkaar), dat betekende dat we nog maar een kwartier effectief konden trainen en ik hield in mijn achterhoofd dat je nog altijd bij de eerste 44 moest staan om mee te mogen doen. Ik nam daarom dus niet het risico om naar binnen te komen, zodat we wat konden afstellen. Mijn tijd van de eerste training was namelijk niet zo goed, en meestal gaat iedereen de 2e training een stuk sneller. Achteraf had ik wel net zo goed binnen komen, want ik reed nog langzamer als in de eerste training! Gelukkig stond ik er nog bij, ik stond nu rond de 40e plaats, wat niet ideaal is, maar beter dan naar huis kunnen gaan.

Voor de warming up hadden we de motor weer wat aangepast zodat ie stabieler zou worden, en hij stuurde eigenlijk weer zoals ie altijd al stuurde. Ik reed nu, ondanks dat het een zeer korte warming up was, en het nog vrij koud was een seconde onder mijn kwalificatietijd.
Dan de wedstrijd: mijn start an sich was niet slecht, alleen de eerste ronde ging matig, want het was enorm druk, en zeker als je achterin zit word je aan alle kanten klemgereden. Ik nam hier verder ook geen enkel risico, want ik wist dat in de punten rijden toch vrij moeilijk ging worden. Ik had nu een mooie aansluiting en een mooi gevecht met een groepje, maar ik merkte al na een paar ronden dat de motor weer veel te zwaar stuurde, en dat we dus weer te ver terug waren gegaan met de vering. Mijn schouders en armen waren nu compleet verzuurd, en het werd hierdoor steeds moeilijker om hard in te sturen. Ik moest het nu ook hebben van de fouten van anderen om mensen te kunnen inhalen, want ik had de kracht niet meer om hard remmend in te sturen, wat nodig is bij het inhalen. Desondanks waren mijn rondetijden beter dan mijn PR op Assen, en ik hier ben ik ook wel blij mee. Het is alleen jammer en frustrerend dat je weet dat er veel meer in had gezeten. De motor heeft enorm veel potentie, alleen het is heel moeilijk om de juiste afstelling te vinden. Doordat we in Ledenon weinig effectieve kilometers hebben kunnen maken, en we toch veel nieuwe spullen hebben (vering, wielen, en vooral de banden) lopen we constant achter de feiten aan. Er is gewoon te weinig mogelijkheden om iets uit te proberen, want voor je het weet is de training al voorbij. Dus we zullen gewoon wat meer kilometers moeten maken om dingen uit te proberen. Maarja, daar moet je vaak wel minimaal voor naar Frankrijk omdat 'de groene maffia' in Nederland, ons daar naartoe heeft gejaagd.
De volgende race is 6 mei in Hengelo (Gld.), en hopelijk kan ik daarvoor nog een keer rijden!
Groeten, Johan

Ledenon 2007

Na sinds de 4-uurs brommerrace eind vorig jaar niet meer op een andere tweewieler te hebben gezeten behalve een fiets, hadden we nu 4 trainingsdagen op Ledenon (zuid- frankrijk) gepland.
De week voordat wij zouden komen was het steeds rond de 20 graden geweest, dus dat beloofde wat.

Sven van Jenik Performance was al een paar dagen eerder richting zuid- frankrijk gegaan, om daar te trainen met zijn rijder, Danny de Boer.
En hij belde ons al met de melding dat het weer enorm tegenviel. Kou, sneeuw en wind deden de klok slaan.
Toch gingen wij vol goede moed die kant uit. Onderweg kwamen we veel bekenden tegen en helaas ook het slechte weer.Toen we in Ledenon aankwamen merkten we ook dat het keihard waaide en het stervenskoud was.

De eerste training was weer even alles aftasten en bekijken hoe de motor aan zou voelen. Hij is namelijk 8,5 kg lichter geworden, een aantal pk rijker en verder zijn er nog een aantal veranderingen aan het rijwielgedeelte aangebracht. En bovendien mogen we dit jaar met slicks rijden, maar eerst gingen we het nog proberen met de oude banden.

Op zich ging het rijden al meteen vrij goed, ik had ook 0,0 problemen om te wennen aan de snelheid, wat ik eerst wel verwacht had.
Het enige nadeel was het weer, het waaide keihard (windkracht 9 a 10) en het was ook een ijskoude wind, waardoor de banden in totaal niet op temperatuur kwamen. Dus dat was een beetje jammer, maar het was in ieder geval droog, dus om wat ritme op te doen voor de eerste meters was het te doen.

Helaas zou het heel de week zo blijven, dus echt veel uitproberen konden we niet, want door het weer waren de rondetijden dusdanig niet representatief dat we niks echt konden uitproberen, behalve wat dingen mbt de zitpositie.

Wel ging het steeds wat harder, en de rondetijden van vorig jaar zijn letterlijk aan flarden gereden, maar dat was ook niet zo moeilijk omdat dat mijn eerste keer op de 1000 was. Alleen op vrijdag was het weer iets beter, het was rond de 10 graden en de wind was minder extreem. Toen hebben we ook nog eea aan de vering en de rijhoogte uitgeprobeerd/afgesteld en dit pakte goed uit. En ondanks dat er een sessie uitviel vanwege een rode vlagsituatie heb ik toch nog even kunnen knallen met slicks en dit voelde allemaal erg goed aan. Het nadeel van Ledenon is alleen dat het een circuit is met hele korte, lange draaibochten en daar komt een 1000 niet tot zijn recht tov de lichtere machines.
Al met al voelde mijn motor met de aanpassingen heel goed aan, en 1 ding is zeker: aan de pk's zal het niet liggen!
Maar je moet ze natuurlijk wel aan de grond kunnen krijgen en dat zal de uitdaging zijn voor dit jaar.
Als het meezit gaan we nog een keer trainen in Croix, daarna zal de drukbezette eerste wedstrijd in Assen al snel in zicht komen.

Groeten, Johan

4 uurs race Croix

Vrijdag 20 okt. hebben Rene Kesselaar (s-Gravenpolder) en ik deelgenomen aan de 4uurs race van de SOBW te Croix. We wisten dat dit een slijtage slag zou worden, want in voorgaande jaren was er bijna altijd wel wat, maar gelukkig geldt dat voor iedereen bij zo'n evenement.

Rene is dit jaar bijna kampioen geworden bij de Expi-klasse, dat is een klasse waar ze met het rijwielgedeelte van een 125 rijden, maar met een 50cc blok erin. Dit is wel een van de snellere/meer competitieve klasses van de SOBW. En ik mocht zijn teamgenoot zijn bij de laatste race van het jaar, deze 4uurs dus.
Tijdens de trainingen was het even enorm wennen voor mij, want zo'n ding is 'iets' langzamer dan een 1000. En dan kwam er ook nog bij dat het nat was, en dat ie na een paar rondjes al vast liep.
Dus toen is het blok verwisseld, voor een blok wat net zo snel was. Daar zijn we de wedstrijd mee ingegaan, met Rene als starter. Dit verliep allemaal keurig naar wens, want hij pakte de leiding en bouwde die uit.
Toen kwam de wissel en mocht ik gaan rijden. Dit was gelijk nogal wennen, nu was het ook droog. Dus aan het begin reed ik wat slechtere rondetijden en hield ik overal meters over bij het uitkomen, maar dit verbeterde en al snel reed ik dezelfde tijden als Rene. En zo konden we de voorsprong verder uitbouwen. Toen kwam de volgende wissel, en ook nu verliep alles prima, totdat Rene op een gegeven moment hoofdschuddend voorbij kwam met een sputterende machine. Aan het begin vielen de sputters nog wel mee, maar ze werden langzaam maar zeker steeds erger. Omdat we ver voor lagen besloten we toch verder te rijden in de hoop de 'schade' nog enigszins beperkt te houden. Dus toen kwam er weer een wissel en ging ik rijden, maar dit was het slechtste gedeelte van heel de wedstrijd, want het sputteren bleef maar doorgaan en verergeren. Inmiddels waren we de leiding ook weer kwijt en bij de stop daarna hebben we de bougie verwisseld (aanvankelijk dacht ik dat de bougiekap er los op zat, omdat ie het ene moment wel doorliep en het andere niet). Toen was het dus weer Rene zijn beurt en de brommer liep weer top. Op het einde van zijn sessie begon het gesputter weer en bij die wissel weer een nieuwe bougie erin gedaan. Zo ging het maar door, en de laatste sessie, waarbij ik tot de finishvlag reed, hadden we ook veel gesputter maar toch uitgereden. En zo zijn we vierde geworden.
Verder was het een leuke dag, en een mooie seizoensafsluiter!
Nu zal het weer even duren voor de eerste meters gemaakt gaan worden.

Groeten, Johan

Jos Verstappen koopt testbank bij Tovami

Afgelopen week heeft Jos Verstappen een testbank bij Tovami opgehaald. De week ervoor had hij deze bank al besteld, en er stond er al een gereed bij Tovami. Deze kon en wilde hij z.s.m. ophalen en laten installeren. Hiervoor ben ik woensdag met mijn vader naar Limburg gegaan, waar de basis van zijn kartteam gevestigd is. Dit was een leuke ervaring en het is niet iedere dag dat je met iemand als Verstappen kunt optrekken. Jos was zeer gedreven en enthousiast met de testbank bezig. Verder liet hij nog vol trots zijn sinaasappelschiet-kanon zien. Die dingen kwamen wel 500m ver!
Daarna zijn we nog wezen Chinezen en al met al was het een leuke dag. Er staan nog wat foto’s in het fotoalbum.
Groetjes, Johan

spa francorchamps ONK en endurance

Het zou een lang en intensief weekend worden, dat wisten we vantevoren. Uiteraard is dat geen straf op het m.i. mooiste circuit ter wereld. De snelle bochtensecties waar de mannen zich van de jongens onderscheiden en niet te vergeten het hoogteverschil in combinatie met de prachtige omgeving maken het circuit een magnifiek fenomeen. Het is echter niet voor niets zo groen in de Ardennen; het lijkt er non-stop te regenen. Het is zoveel mooier om daar met een 1000 te rijden dan met een 125, omdat dan in een keer de baan "klopt".
Eerder dit jaar hadden Virgil-Amber en ik er al een endurance gereden en de samenwerking verliep zo goed dat we besloten om dat dit weekend weer te gaan doen.

Rico Mertens en mijn vader vormden ook een team bij de endurance, zij reden met de MV, en Rico was -net als ik- rijder 1, wat betekent dat je dan in dezelfde groep moet trainen.
Aangezien Rico daar in het verleden nog 24uurs-races heeft gereden (nog samen met Andy Bloemhard, de vader van Virgil-Amber) kent hij veel "tips & tricks" van Spa. En daarom spraken we af om deze training vooral samen te rijden, zodat ik daar veel van kon leren. Dat hebben we dus gedaan, en ik kwam uiteindelijk op een tijd van 2:43 en Rico op 2:44, en daar was ik nog behoorlijk van onder de indruk. Als je ziet dat ik tijdens de vorige endurance met moeite net onder de 2:49 kon komen, en nu al in de eerste kwalificatie 2:43 reed, kun je zien dat het al veel makkelijker gaat.
De eerste kwalificatie voor de Dutch Superbikes hadden we smorgens al gehad, maar die was op een natte baan. Op zich ging die helemaal niet verkeerd, want ik klokte een 16e tijd van de 30. De tweede kwalificatie voor de Superbikes kwam dus na de eerste van de endurance (welke ik vooral samen met Rico reed). Daarbij klokte ik wederom een 2:43, maar nu helemaal alleen. Ook hiermee stond ik 16e, maar ik had toch het gevoel dat er meer in zat. Ik begon al te merken dat de achterband redelijk op was, en voor de tweede kwalificatie voor de endurance gooiden we er nieuwe banden onder. Ook deden we er nieuwe remblokken in, en we hebben de voorvering wat harder gezet. Nu ging het rijden al helemaal 'makkelijk' voor mijn gevoel, en ik reed vrijwel meteen 43ers, en daarna 41ers met als sneltste tijd een 2:41,2! Dit was dus bijna 2,5 seconde sneller als met de kwalificatie voor de Superbikes, en ik had hiermee 13e gestaan bij de Superbikes.
Vervolgens reed Virgil-Amber eveneens een 2:41 in zijn kwalificatietraining voor de endurance en dat zorgde voor een 5e startplaats van de 63! Dit was dus voor ons allemaal een echte opsteker, en gaf goede hoop voor de volgende dag.

De zaterdag zou de big day zijn, want dan hadden we de eerste wedstrijd van de Superbikes en de endurance. Uiteraard ging onze prioriteit naar de Superbikes, maar gezien onze trainingstijd hadden we ook veel zin in de endurance. Vlak voor de wedstrijd van de Superbikes begon het te spetteren, even leek het door te zetten, maar uiteindelijk hield het toch op.
De start was op zich goed, ik kwam rond de 14e plaats de befaamde en eveneens beruchte au rouge-bocht door. Ik verloor de eerste ronde een paar plaatsen, maar er vormde zich al snel een groepje. Toen wist ik weer een paar plaatsen goed te maken, en ik liep in op Bloemhard en Mathijs van der Wal. Totdat ik vlak na het ingaan van de derde ronde vanuit mijn ooghoek een rode vlag zag. Ik zag die een fractie van een seconde later ook voor me en er werd vrij fanatiek gezwaaid. Nu maakte mijn motor ook een vreemde ratel en het achterwiel leek te blokkeren. Ik dacht nu dus ook dat de baco’s voor mij zo aan het zwaaien waren als een soort van waarschuwing, omdat er misschien wel een oliewolk achter me hing. De snelheid was vrij hoog en door het blokkerende achterwiel kon ik ook niet zomaar meer insturen dus ik vloog rechtdoor de grindbak in. Daar besefte ik al snel dat ik mijn motor beter kon neerleggen omdat de snelheid te hoog en de grindbak te kort was om op een normale manier tot stilstand te komen. Dit betekende voor mij einde race, want het big end was uit mijn motor gelopen en bovendien had ik de herstart toch niet meer gehaald. De rode vlag bleek achteraf niet voor mij bedoeld te zijn geweest, en gelukkig hadden enkele collega’s aan de pitcrew doorgegeven dat ik ok was. Maar dit alles was behoorlijk balen, want er had een goede prestatie ingezeten, misschien wel de beste van het seizoen tot dan toe. En verder kwam het ook heel slecht uit met het oog op de endurance die vrijwel direct na deze race werd gereden.
Gelukkig was het zo dat mijn teammaat Virgil-Amber een reservemotor heeft en dat ik die mocht lenen!

Virgil-Amber was de starter met de endurance en het was een mooi gezicht om te zien hoe ons team daar in le mans-opstelling als 5e van de 63 stond. Een le mans-start is altijd mooi om te zien, eerst heb je een totale stilte en dan sprint iedereen naar de overkant. Virgil-Amber had een goede start en reed meteen een goed gemiddelde. Na de eerste pitstop was het mijn beurt om te vertrekken op de reservemotor van Virgil. Dit was meteen even wennen, en omdat er nog amper kilometers waren gemaakt op Spa met die motor, klopte de afstelling niet helemaal. Hij stond te lang gegeared en de vering stond te slap. Toch kon ik redelijk vlot mijn draai vinden. Na de 2e pitstop hebben we ook e.e.a. aan de afstelling kunnen doen en ging het gelijk al een stuk beter. Uiteindelijk zijn we als 6e gefinished en daar zijn we zeer tevreden mee!

Op zondag was de tweede race van de Superbikes. Voor ons was het even moeilijk, want mijn eigen fiets was niet meer rijklaar te krijgen. We hebben er nog even aan gedacht om de MV van Rico te pakken, maar die motor ken ik verder helemaal niet. Gelukkig mocht ik van Andy met hun reservemotor de wedstrijd rijden, en daar ben ik hem zeer dankbaar voor, want anders had ik misschien helemaal niet kunnen rijden.
Deze wedstrijd was ook nog eens in de stromende regen, wat tevens mijn eerste wedstrijd in de regen was. En dan ook nog een keer op een vreemde motor, wat het allemaal extra spannend maakte. De start verliep ongeveer hetzelfde als bij de eerste race. Alleen was het de eerste paar ronden letterlijk aan het gieten, en dat belemmerde het zicht ook, vooral achterin op het circuit. Het beste kon je dan nog vooraan in een groepje rijden. Ik heb bij deze wedstrijd vooral op Rafael Sinke gejaagd, deze reed een bepaalde afstand voor me, die ongeveer gelijk bleef. Uiteindelijk ben ik 14e geworden en dat zijn toch weer een paar punten.
Het was verder ook een heel gezellig weekend en wat dat betreft ook geslaagd. Helaas ging mijn maatje Walter Bek er vrij hard af in de 125 race. En hij blijkt zijn been vrij lelijk gebroken te hebben.

Mijn dank gaat verder uit naar het team van Bloemhard, voor de goede samenwerking met de endurance en uiteraard het mogen lenen van hun reserve fiets.

Vriendelijke groeten, Johan Fredriks

Rizla Racing Day

Na de week voor deze race met een tevreden gevoel huiswaarts te zijn gekeerd, waren we nu weer in Assen voor de 7e Rizla Racing Day. De hele week was het al slecht weer, en tijdens de heenreis kwam het ook met bakken uit de hemel. Het was dus zeer de vraag of het niet weer de "Rizla Regen Day" zou worden, zoals vele keren in de voorgaande jaren. In het rennerskwartier was het druk, maar we hadden een mooi plekje samen met bevriende concurrenten.

De zaterdagochtend begon mistig, maar droog. De mist was zelfs dusdanig dat het schema een kwartier uitliep. Toen wij de baan op gingen waren ook hier en daar nog wat natte plekken, maar verder was het zo goed als droog. Omdat het wat vroeger op de dag was, was goed te merken dat er ook iets minder grip was omdat het asfalt nog kouder was. We hadden bij wijze van experiment de gearing totaal anders gezet. Dit was aan het begin heel erg wennen, want ik kwam nergens uit met mijn versnellingen, maar op een gegeven moment had ik het ritme te pakken en kon ik zelfs mijn snelste tijden evenaren van de vorige wedstrijd. En dat terwijl het voor mijn gevoel 10x makkelijker ging.
De competitie was dit weekend weer een stuk hoger, er deden er bijna 40 mee, en er zaten een paar snelle internationale rijders bij (waarvan 3 vaste EK-rijders) en nog een paar snelle KNMV-cup jongens.

Na de eerste training was de 25e plaats mijn deel.
Voor de tweede training zijn we toch maar weer een stuk korter gegaan met de gearing, omdat ik dan in sommige bochtensecties beter uit zou komen met mijn versnellingen. Deze training heb ik verder vooral alleen gereden, en ondanks dat reed ik constant 49ers. Uiteindelijk sloot ik de training af met een 1:49,2 , maar ik wist dat er meer in moest zitten. Wederom stonden Robin Duyzers en ik zeer dicht bij elkaar.

Na de trainingen kwamen we erachter dat de achterschokbreker lek was. We wilden het risico niet nemen en besloten hem te vervangen voor een Hyperpro Deze had Robin Duyzers bij zich en hij heeft hierbij geholpen hem zo goed mogelijk af te stellen. Waarvoor many thanks!

Dan de wedstrijddag: ook voor deze dag was het spannend wat het weer zou doen, aangezien het snachts nog flink hard aan het regenen was. Gelukkig bleek het een hele mooie dag te zijn, het weer was perfect! Dit was ook terug te zien in de grote bezoekersaantallen (46.000).

Helaas was er door het drukkere tijdschema geen warming up, die had ik toch wel graag gehad om de schokdemper even te testen. Maargoed, het opstellen op de grid was al een hele sensatie, zo voor die volle tribune. En als je dan rechts van je kijkt zie je jezelf terug op een groot scherm! En daarbij de vele fotografen en mooie paraplu dames, maakten het dat het net een GP was!
Ik stond aan de binnenkant aan de grid, en dat vind ik altijd fijner. Mijn start op zich was niet super, maar ik -mede omdat ik al de binnenlijn had- maakte veel goed met aanremmen van de eerste bocht. Helaas was het daar even heel krap en word je voortdurend opgesloten, waardoor de eerste bochtensectie altijd stroef verloopt. Alwin Hes had een zeer goede start en we jaagden ook met een groepje gelijk achter hem aan. In de loop van de eerste ronde kon ik nog wat mensen passeren en kwam ik steeds dichter (met een paar anderen) in de buurt van Hes. Het tempo kon ik goed volhouden en in de derde ronden passeerden we Hes omdat hij een foutje maakte bij de GT. Ik lag nu in een groepje met mensen die ik normaliter niet zo makkelijk bij zou kunnen houden, waaronder dus een vaste EK-rijder. Het viel mij op dat ik hem overal vrij gemakkelijk kon volgen en ik op sommige punten zelfs gehinderd werd door hem. Na een ronde of 7 en een paar keer prikken, besloot ik dus ook dat het wel welletjes is geweest en ik passeerde hem. Helaas had ik geen goede drive out, dus hij kon me weer voorbij accelereren. Een ronde later bezocht hij jammer genoeg de pitsstraat. Nu was het mikken op Mile Pajic, Rafael Sinke, Uwe Polheide en de enigszins afzakkende Bert Grevink. Mijn conditie heb ik de afgelopen tijd aanzienlijk verbeterd, maar ik merkte in de eindfase toch dat ik het vrij zwaar kreeg. De rondentijden zakten dan ook wat in en ik kwam in gevecht met Grevink, maar verloor verder de aansluiting met de mannen voor me. Er was nu nog maar een ronde te gaan, en ik schakelde voor een bocht een keer teveel terug, hierdoor verpestte ik heel de bochtensessie en kon Grevink weer voorbij komen. Voor het aanremmen van de GT remde hij heel laat, en helemaal aan de binnenkant. Ik kreeg een rendez vous met vorige week en besloot de GT zo mooi en hard mogelijk te nemen en flink vroeg op het gas te gaan, helaas kwam ik nu alsnog 3 tienden tekort op de eindstreep. Voor de punten maakte het verder niet uit, want we streden om de 20e plaats.
Al met al heb ik in "het heetst van de strijd" wederom een dikke seconde van mijn personal lap record gereden. En over het gemiddelde van de rondetijden (op de afzwakking op het laatst na) ben ik ook zeer tevreden. Het gat met de top is weer een seconde verkleind, en als de competitie hoog is moet je gewoon binnen 2 seconden rijden van de top om punten te kunnen pakken. Met de tijden die ik nu reed had ik een week eerder in de top10 gereden!
We hebben wat dat betreft dus een succesvol weekend gehad.
Aankomend weekend is het Spa Francorchamps, dan zijn er 2 races voor het ONK, en ik rijd samen met Virgil-Amber Bloemhard ook de endurance. Dus dat wordt weer veel kilometers maken, en hopen om de stijgende lijn door te zetten.
MVG, Johan